Na bijna twee jaar mijn hersenspinsels aan dit blog te hebben toe vertrouwd, is het tijd voor iets anders. Nieuwe avonturen (en website) zijn in de maak! Bedankt voor alle reacties en jullie horen snel weer van mij 
Geen enkel probleem om alleen over Pxc3xa9re Lachaise te wandelen. Genietend op een terrasje te zitten in de Marais en naar mensen te kijken. Ronddwalen in Lafayette. Een boottochtje maken over de Seine. Of gewoon in de herfstzon aan het water te zitten, mijmerend over wat ik wil en wat niet, en hoe dan.
En niemand die zegt: xe2x80x98Nou, zullen we maar weer?xe2x80x99
In de film In to the Wild schrijft de hoofdrolspeler op een gegeven moment (als hij ergens half doodbevroren in-to-the-wild ligt te wezen): happiness is only real when shared.
Ergens in die paar dagen voelde ik wel even zo’n… steekje. Dat ik dacht: ja, ‘t is allemaal wel leuk en aardig, dat being on my own, maar nxc3xba wil ik toch tegen iemand kunnen zeggen: wauw, moet je dat es zien. Of gewoon even iemand kunnen aanstoten en samen grinniken om een oud kibbelend echtpaar. Want dat kunnen die Fransen zo mooi: kibbelen.
Die steekjes jeukten wel een beetje, zoals een muggenbult dat doet. Maar als je er niet aan krabt, gaat ‘t vanzelf over.
Al met al vond ik het een geslaagd experiment. Ik ben nog meer van de Parijs gaan houden dan ik al deed. En ik vind mezelf best wel een stoere chick, zo op pad in mijn eentje. Dxc3xa1t is voor herhaling vatbaar.
Drie dagen hou ik het best uit met mezelf.
Drie maanden?
Op die muggenbult ga ik toch nog even krabben.
*************************************************************************************************************
DRIE DAGEN IN PARIJS: HIGHLIGHTS!
And now for something completely different… Zoals beloofd, foto’s met tips en all the goodies
Ik sliep in Hotel Alhambra (metro: Oberkampf). Prima hotelletje, vooral de ligging is ideaal. En, a room with a view. Nou ja, sort off. Voor de rest is het petit, zoals in elk Parijs hotel. De 2-persoonskamer is een ideale 1-persoonskamer. En het douchegordijn is ronduit opdringerig.
Vrijdagmiddag dook ik meteen de Marais in. Je struikelt over te hippe winkeltjes, voor de lucky girls met maatje 38 een waar shopwalhalla. Voor maatje meer blijft ‘t bij kwijlend met je neus tegen de ramen gedrukt staan.
Wil je xc3xa9cht lekkere thee kopen, ga dan naar Palais des Thxc3xa9s, aan Rue Vieille du Temple. Ze vragen als je binnenkomt of je een kopje thee wilt, niet of je ze kunnen helpen. Zeg dus ‘oui, merci!’ en niet het ingestudeerde ‘non merci, je regarde ici’, anders kijken ze heel sip.
Muji, de Japanse versie van de Hema in Parijs (Rue des Francs Bourgeois). Simpele spulletjes, maar dan weer zo mooi simpel gemaakt dat je ze simpel allemaal wilt kopen.
Pier Import aan St. Paul is volgens mij ‘t best bewaarde woonwinkelgeheim in Parijs. Drie etages woonspulletjes, voor prijzen waarvan je je afvraagt of ‘t wel klopt.
Samen schreven en mijmerden wij aan de Seine. Ze had ‘t alleen niet in de gaten.
Pxc3xa9re Lachaise, mysterieus, spannend en indrukwekkend. Oase van rust in de stad. En je gaat er vanzelf in zwart-wit fotograferen.
Maar ook in kleur, erg mooi.
Als je midden in Lafayette staat en omhoog kijkt, weet je niet wat je ziet.
En als je bankpasje naar beneden kijkt, begint ‘t angstaanjagend te krijsen.
Als je bovenin Lafayette gaat lunchen, heb je een ouderwetse ansichtkaart als uitzicht.
De Opxc3xa9ra. Hysterisch gebouw.
Place des Vosges. Het oudste plein van Parijs is een gemoedelijke hangplek voor studenten en toeristes die net doen alsof ze Parissienes zijn. Victor Hugo, je weet wel, de schrijver van Les Misxc3xa9rables, woonde hier.
Aan de andere kant van het plein, vind je allemaal kunstgalerietjes. Met kunstgrietjes erin.
Een pareltje: Musexc3xa9 Carnavalet (Rue de Sxc3xa9vignxc3xa9). Over de geschiedenis van Parijs en haar inwoners. Ik heb er een paar uur praktisch alleen (!) rondgedwaald door kamers zoals ze waren tijdens de middeleeuwen. Gek genoeg kreeg ik helemaal inspiratie voor mijn eigen huis.
Ik bedoel maar. Dit is toch leuk?
En je mocht overal met je neus bovenop. Wat ik dan ook deed.
Tijd voor een boottochtje over de Seine. Ik nam de Batobus (hop on, hop off) aan de Quai de Montebello. Voordeel: je hebt niet dat geneuzel in tien talen over aan uw linkerkant dit en aan de rechterkant dat. Nadeel: er is weinig plek buiten. Tip: verover een plekje door gebruik van ellebogen en een onschuldig gezicht.
Ik ben er nog niet achter of ‘t nou geschilderd is, of dat het foto’s zijn.
Maar grote ogen zijn ‘t.
Ach, de Eifeltoren. Je kunt er gewoon niet omheen.
‘Mijn’ Pont d’Amour. Ooit… ooit!
Franse vrouwen kunnen heel goed ruziemaken.
Franse mannen kunnen heel mooi zwijgen.
Superlekker eten doe je bij Dxc3xb4me aan St. Paul. Ook aardige bediening die hun best doen om je Franse gebrabbel te verstaan.
Kaasjes in alle soorten en maten vind je ook aan het pleintje van St. Paul. En je mag erin knijpen! Dat hoort.
Hippe meid, hippe hond. Met een blikje Fanta.
Op zondag is het druk, hxc3xa9xc3xa9l druk op de Rue des Rosiers. Maar je kunt er o zo lekker eten.
Je moet er alleen wel wat geduld voor hebben…
En gelukkig is het niet altijd druk in Parijs…
Au bientxc3xb4t!
Meer tips, adressen, namen en rugnummers? Mail me gerust: mmdlokker@yahoo.com
Zat ik vroegxc3xa2h in de klas poppetjes in m’n schrift te tekenen tijdens Frans, nu ben ik zowaar nieuwsgierig naar de juiste uitspraak van een ‘liaison’. Oui oui, de wijsheid komt met de jaren. En ervaring met l’amour zorgt ook voor wat meer interesse.
Elke woensdagavond komt er een apart groepje mensen bij elkaar om de taal der liefde te leren. Klinkt erotisch. Maar dat hoort bij Frans. Want zelfs het simpele: Bonjour, comment xc3xa7a va?, kun je heel gruizig uitspreken.
Ik zei het tegen de priester in ons klasje en hij kreeg er rooie flaporen van. Hoewel de man al moet proesten als hij xc3xa9xc3xa9n zegt in ‘t Frans. En met zes verschillende nationaliteiten in een groepje van acht personen is het sowieso een taalkundige orgie.
Maar goed.
De vorige keer telden we tot tien. En nu ging het over bonjour, bonsoir, au revoir en comment xc3xa7a va. Comme ci, comme xc3xa7a.
De juf verlangt van ons ook de juiste gezichtsuitdrukking bij de rollenspelletjes die we doen. Dat is een dingetje. Bijna iedereen zit met z’n neus op het boek iets te mompelen als ‘trees bjien mersie, eet voes?‘ Maar dat moet van de juf dan met rechte rug, grijns van oor tot oor en liefst een wijds gebaar erbij. Zoals de Fransen dat ook doen natuurlijk. We beloven braaf beterschap.
Naast me zit een dame die alles voorzegt. Als ik even twijfel welk voornaamwoord ik moet gebruiken toetert ze’: Vous… Vous. Vxc3xb3us!! Nadat ze ook Pierre de priester z’n moment of fame heeft weggenomen, zegt de juf bedaard: ‘Nou nou… jij denkt graag hardop hxc3xa8?’
En daarna mogen we weer lekker verder treuzelen.
Want Frans moet je op je gemak spreken. Relaxed. Lentement. Frans is soul. Sexy. Dat doe je niet snel en gehaast, daarvoor neem je de tijd.
Het is linguxc3xafstisch voorspel.
Hmmmm.
Dat ga ik volgende week eens uitleggen aan Pierre de priester.
‘Ah, life as it should be?’, was een van de mooie reacties op mijn vorige blog. En de opmerking: ‘Lees je stukje vanuit de achtbaan met enige jaloezie’, was zxc3xb3 herkenbaar. ‘Het komt goed!’, wil ik dan roepen. ‘Echt.’
Ik kijk op dit moment ook met enige verwondering naar mijn eigen leven. Mijn zaakjes zijn redelijk goed op orde. Eindelijk. Duurt effe, maar dan heb je ook wat.
Ik durf het nu zelfs aan, zij het voorzichtig, te genieten van het alleen zijn. Een kleine stap voor de mensheid, een grote stap voor mij. Het voelt raar, om geen ‘project’ te hebben. Al is het maar in mijn hoofd.
Vorige week werd ik gexc3xafnterviewd door het blad Grazia. Of ik mijn ‘relatieverhaal’ wilde vertellen. Het is nogal een heftig gebeuren geweest, dus ik snap de gretigheid van Grazia. Uiteindelijk zat er een journaliste tegenover me. Ik zou het nog xc3xa9xc3xa9n keer vertellen, anoniem. Twee uur later was ik uitgeput. En ik merkte hoe ontzettend ‘klaar’ ik was het met verhaal.
Been there, done that. Bought the t-shirt. Er is geen woede meer, geen verdriet, geen frustratie.
Voltooid verleden tijd.
Nu: tijd voor nieuwe avonturen.
Over een weekje zit ik in Parijs. Alleen. De laatste keer dat ik er was, deed ik mezelf de belofte bij het eerstvolgende bezoek te zoenen met mijn nieuwe lovah op de Pont d’Amour.
Die mag nog even wachten.
Ik ga eerst mezelf eens de liefde verklaren op die brug.
Een periode van rust, even niks, geen gehuil naar de maan, een kalm hart en hoofd, is een serieus schrijversdrama. Wxc3xa1xc3xa1r moet je over pennen als alles zo z’n gangetje gaat? Da’s toch geen moer aan om te lezen?
‘Hoe gaat het met je?’, vroeg een vriendin laatst. ‘Tja… nou, goed wel’, zei ik, voor de vorm toch wat aarzelend, want het is de goden verzoeken natuurlijk. Om niet al te saai te zijn, gooide ik er nog een paar superlatieven tegenaan over de drukte op m’n werk. Hadden we toch nog een leuk gesprek.
Maar ja.
Eigenlijk heb ik momenteel geen hartzeer, zieleroerselen of hersenspinsels die de moeite waard van het delen zijn.
Hoe duf is dat? Bxc3xb3xc3xb3xc3xb3-ring.
En is het erg dat ik daar even van geniet? Ho, wacht: ik geef het antwoord zelf al: welnee, natuurlijk is dat niet erg.
Want dit soort kabbelende periodes gaan vanzelf weer over. That’s life. Op een bepaald moment staan Probleem, Dilemma en Pijnlijke Situatie namelijk gewoon weer bij je op de stoep.
‘Hoohoooi, daar zijn we weer! Heb je ons gemist?’
Nou. Neuh.
Zucht.
Hell yes.
Tenslotte groeien de mooiste bloemetjes aan de afgrond.
Maar voor nu, leun ik even heerlijk achterover met een strohalmpje in mijn mond. So long folks. Ik lees dit verhaal vast ooit nog eens hoofdschuddend terug.
Het allerleukste is worden wie je bent. Ik heb dat ooit eens ergens gelezen en verdomd als het niet waar is. ‘t Is zeker geen makkelijke opdracht, behalve voor types als nah, laten we zeggen Beatrix, die al in de wieg brabbelde ‘Landgenoten, waar is mijn speen’, maar het is doable.
Ik ging vanavond naar de film ‘The september issue’. Een docu over Anna Wintour, hoofdredacteur van de Amerikaanse Vogue. Goed, we vergeten Anna onmiddelijk, want de ware ster van de film is Grace Coddington. Grace is de creative director en xc3xa1lles wat Anna niet is. Grace loopt als ‘n kerel, heeft geen make-up op, haar als een oude bezem en ogen die alles zeggen.
Deze aparte verschijning in een wereld waarin alles draait om schoonheid, mode en nep,
Het is een goedbedoelde opmerking. Het vervelende is alleen, dat ik het daardoor ineens ook ga dxc3xa9nken. ‘Misschien kom ik daar wel een leuke vent tegen!’, ja, zie je: ik zet er meteen een uitroepteken achter. Zo werkt dat in mijn hoofd.
En da’s niet handig.
Ik ga met onrealistische verwachtingen de deur uit. Ergens in mijn fantasie heeft zich al een geweldig avontuur gevormd. Dit keer ontmoet ik hxc3xa9m. De ideale man. Mijn man.
We kijken elkaar aan. Oh oh wacht! Nu kan ik dit zinnetje eindelijk eens gebruiken. Let op, komt ‘ie.
Zijn blik boort zich in de mijne.
Ik vind dat zo’n geil zinnetje.
Maar goed.
We kijken elkaar dus aan. Het waait, mijn lokken – die ineens Penxc3xa9lope Cruz-achtige vormen hebben aangenomen-, waaien in mijn gezicht. Met zijn vinger duwt hij wat haar achter mijn oor. En dan… en dan…
Nou, dan eindigen we dus in bed en doen de sprong vanaf het nachtkastje wel vijf keer. Tien keer. En dan nog een keer.
Zucht.
Je snapt dat mijn uitstapjes van de laatste tijd op dramatische teleurstellingen uitlopen.
‘Misschien kom je daar wel een leuke vent tegen’. Mijn moeder zegt het met de aller-allerbeste bedoelingen door de telefoon. In het kader van het Parijsproject heb ik me opgegeven voor een cursus Frans. Vanavond is de eerste les.
Ik wilde het niet, ik was het niet van plan, maar door dat zinnetje deed ik het toch.
Hxc3xb3xc3xb3pvol liep ik het klaslokaal in.
Naast de twee aanwezige dames zag ik drie mannen zitten. De xc3xa9xc3xa9n was dik in de zestig. De ander kwam net boven de schoolbanken uit. En de laatste bleek een priester te zijn.
Mon fucking dieu.
‘Ik vind het nogal vlak. Ook je reacties op de gebeurtenissen. Ik mis het unieke’. Mijn ogen blijven kleven aan elk woord. En dan staat er: ‘Volgens mij zijn er honderden van dit soort egodocumenten te vinden op internet’. Auw.
Mijn ego kermt zachtjes van pijn. Pruttelt: ‘maar da’s niet eerlijk. En ook niet waar. Ik besta immers helemaal niet voor jou. Je hxc3xa9bt mij niet eens.’
‘Het is wel aardig geschreven’.
Pardon?
Dat zeg ik zelf altijd als ik een stuk tekst complete bagger vind. Zaak is er vriendelijk bij te knikken, je wijsvinger naar je mond te brengen en dan knikkend te zeggen: ‘mja – hier even een korte stilte laten vallen – het is wel aardig geschreven.’ Je hoort de ‘maar’ al hijgend om de hoek komen rennen.
Volgens de ‘maar’ van De Schrijver gebruik ik te veel bijvoegelijke naamwoorden en verkleinwoordjes.
Zure intelectuele billenknijper met z’n stomme literaire lulkoek. Lulkoekjes.
Feit is dat ik heel slecht tegen kritiek kan. Daar word ik passive agressive van volgens mijn therapeut. En dat betekent dat ik kritiek met een vriendelijke glimlach in ontvangst neem (de boer met kiespijn wijst ondertussen hysterisch mijn kant op) om vervolgens in mijn hoofd gedetailleerde moordplannen uit te werken.
‘In een gemiddeld bestaan zijn uitgeverijen en lezers niet gexc3xafnteresseerd’.
Hmm.
Juffrouw Onzekerheid staat zo vlug op van haar stoel, dat d’r breiwerkje op de grond valt. ‘Ja! Zie je nou wel! Dat zei ik toch! Je bent gemiddeld. Ge-mid-deld!’ Als ze ziet dat alle persoonlijkheden in mijn hoofd haar verbaasd aankijken, gaat ze snel weer zitten. Daar win je de oorlog ook niet mee.
Toch vraag ik me af of hij gelijk heeft. Ik heb inderdaad geen spectaculair bestaan. En daar ben ik blij om ook. Lijkt me dodelijk vermoeiend. Maar is mijn verhaal daardoor minder interessant?
Hmm.
hij schreef een klein gedichtje
het had niet veel om handen
maar het had iets van een lichtje
dat in het donker brandde
Aldus Toon Hermans.
Aldus ik.
Meer dan een lichtje hoeft het niet te zijn.
‘Ik ben gewoon bang dat het weer niet lukt’, zeg ik moedeloos. Ze kijkt me even aan. ‘Of ben je misschien bang dat het juist wel lukt?’, zegt ze dan. Damn.
Sinds een paar weken ga ik naar een dixc3xabtiste. Leuk mens, met sprankelende ogen en een glimlach waarvoor je alles wil doen. Het klikt. Ze zegt ook steeds van die ware dingen, waardoor ik moet nadenken. En dat werkt dus wel bij mij.
Tijdens de eerste afspraak namen we door wat ik zoal eet op een dag. Ik somde braaf alles op, zelfs de zak chips die er toch meestal wel doorheen ging. Elke dag.
Dat ik niet ontbeet, was eigenlijk een groter probleem volgens haar. Dus ik kreeg ik de meest simpele opdracht mee: iets eerder opstaan en even rustig een boterham eten.
Joh.
Vervolgens vertelde ik over mijn ultieme zaterdagmiddagpleziertje: bij Harlem, op de Haarlemmerdijk, in een hoekje kruipen met een stapel tijdschriften, en dan… de nachos bestellen. Die krijg je daar in zo’n bruin aardewerken schaaltje, met nachos (duh), gesmolten cheddarkaas, salsa, sour cream, guacemole, en jalepeno pepertjes.
Sorry, ik kwijl.
Ze begint te lachen. ‘Je kijkt er zo gelukzalig bij als je erover vertelt: dat zou ik je niet dxc3xbarven afnemen’. Ik slaak een zucht van verlichting.
‘Maar’, zegt ze: ‘geniet er dan ook wel van, als je dat eet’.
Oh. No worries girl. Dat zit wel goed.
Terwijl mijn vriendin in de gigantische rij bij The Movies staat voor de bioscoopkaartjes, check ik snel even mijn mail in het bovengelegen restaurantje.
Je moet wat, als je alleen aan een tafeltje zit. En frummelen aan een mobieltje zegt: ‘Hxc3xa9, ik zit hier dan wel alleen, maar kijk: ik frummel aan mijn telefoon. Dat betekent dat ik vrienden heb. Vrienden! Lxc3xa1dingen. Hier, in mijn telefoontje. Zie?’
Enniewee.
Er is een mailtje. Van ene Dhr. M. Oostwal. In de subjectline staat: Belangrijke mededeling, en dan mijn naam met een nummer erachter.
Ik ken geen meneer Oostwal. Geen idee waarom de man een belangrijke mededeling voor mij heeft. Het is wel een goeie subjectline, bedenk ik me. Ik geef toe, mijn werk als copywriter begint wat beroepsdeformatische vormen aan te nemen.
Door mijn halstarrige weigering een iPhone aan te schaffen, moet ik een paar ongeduldige seconden wachten totdat het bericht van meneer Oostwal zichtbaar is. Het kleine schermpje van mijn Sony Ericsson geeft z’n geheimen pas prijs na langdurig gescrol.
Onlangs hebben wij u officieel schriftelijk in gebreke moeten stellen wegens het niet nakomen van uw
betalingsverplichting ten opzichte van onze opdrachtgever, Bol.com.
Er stroomt ineens ijswater door mijn aderen.
Pardon? Ik? In gebreke? Niet nakomen van mijn betalingsverplichting?
Ik druk mijn neus zowat plat tegen m’n mobiel om verder te lezen. Binnen vijf dagen moet ik 19,95 betalen plus de incassokosten van 21,40.
Mevrouw Schuldgevoel begint jammerlijk te wenen in mijn hoofd.‘Oooh…. ik ben in gebreke gebleven… in ge-brxc3xa9eee-heeeke!’
Feit is dat ik hopeloos ben als het om sparen gaat, maar een enorme brave Hendrika als het gaat om het betalen van rekeningen. De factuur van Bol moet ergens onderaan een stapel blaadjes, krantjes, foldertjes en andere troep terecht zijn gekomen.
Mijn vriendin schuift aan het tafeltje en houdt triomfantelijk twee bioscoopkaartjes omhoog. ‘Gelukt! Ging nog best snel in die rij.’
Ze kijkt me onderzoekend aan. ‘Is er iets?’
‘Ik kreeg net een mailtje van ene meneer Oostwal. Van een incassobureau. Ik ben in gebreke gebleven’, stamel ik ontdaan.
‘Oh’, zegt ze lachend, ‘nou, dan moet je maar snel betalen hxc3xa8?’
Ineens schiet er een gedachte door mijn hoofd. ‘Zouden ze me nou ergens geregistreerd hebben of zo?’ Ik zie voor me hoe mijn naam in een groot Sinterklaasachtig boek wordt opgeschreven door meneer Oostwal, die in mijn fantasie eruit ziet als de Boze Buurman.
‘Welnee joh’, zegt vriendin lief. ‘Het is gewoon een soort aanmaning. Wel zonde van die extra kosten. Maar ja, kan gebeuren, toch?’
Ik knik.
Mevrouw Schuldgevoel haalt opgelucht adem.
Als ik midden in de nacht thuiskom, start ik meteen mijn computer op en open internetbankieren. Ik check het bedrag en het rekeningnummer. Zo, dat is betaald.
Voor de zekerheid stuur ik meneer Oostwal aka Boze Buurman ook nog even een mailtje. ‘De rekening van Bol.com is blijkbaar aan mijn aandacht ontsnapt. Ik heb het bedrag direct overgemaakt.’
Het is 3 uur ‘s nachts.
That should count for something.
