Drie dagen alleen in Parijs. Dat was de uitdaging. Als verkenning voor het echte werk, volgend jaar. Trek ik het om in mijn eentje in die stad te zijn? Het antwoord daarop is ja. Ik ben autistischer dan ik dacht.

Geen enkel probleem om alleen over Pxc3xa9re Lachaise te wandelen. Genietend op een terrasje te zitten in de Marais en naar mensen te kijken. Ronddwalen in Lafayette. Een boottochtje maken over de Seine. Of gewoon in de herfstzon aan het water te zitten, mijmerend over wat ik wil en wat niet, en hoe dan.

En niemand die zegt: xe2x80x98Nou, zullen we maar weer?xe2x80x99

In de film In to the Wild schrijft de hoofdrolspeler op een gegeven moment (als hij ergens half doodbevroren in-to-the-wild ligt te wezen): happiness is only real when shared.

Ergens in die paar dagen voelde ik wel even zo’n… steekje. Dat ik dacht: ja, ‘t is allemaal wel leuk en aardig, dat being on my own, maar nxc3xba wil ik toch tegen iemand kunnen zeggen: wauw, moet je dat es zien. Of gewoon even iemand kunnen aanstoten en samen grinniken om een oud kibbelend echtpaar. Want dat kunnen die Fransen zo mooi: kibbelen.

Die steekjes jeukten wel een beetje, zoals een muggenbult dat doet. Maar als je er niet aan krabt, gaat ‘t vanzelf over.

Al met al vond ik het een geslaagd experiment. Ik ben nog meer van de Parijs gaan houden dan ik al deed. En ik vind mezelf best wel een stoere chick, zo op pad in mijn eentje. Dxc3xa1t is voor herhaling vatbaar.

Drie dagen hou ik het best uit met mezelf.

Drie maanden?

Op die muggenbult ga ik toch nog even krabben.

*************************************************************************************************************

DRIE DAGEN IN PARIJS: HIGHLIGHTS!

And now for something completely different… Zoals beloofd, foto’s met tips en all the goodies

Ik sliep in Hotel Alhambra (metro: Oberkampf). Prima hotelletje, vooral de ligging is ideaal. En, a room with a view. Nou ja, sort off. Voor de rest is het petit, zoals in elk Parijs hotel. De 2-persoonskamer is een ideale 1-persoonskamer. En het douchegordijn is ronduit opdringerig.

Vrijdagmiddag dook ik meteen de Marais in. Je struikelt over te hippe winkeltjes, voor de lucky girls met maatje 38 een waar shopwalhalla. Voor maatje meer blijft ‘t bij kwijlend met je neus tegen de ramen gedrukt staan.

Wil je xc3xa9cht lekkere thee kopen, ga dan naar Palais des Thxc3xa9s, aan Rue Vieille du Temple. Ze vragen als je binnenkomt of je een kopje thee wilt, niet of je ze kunnen helpen. Zeg dus ‘oui, merci!’ en niet het ingestudeerde ‘non merci, je regarde ici’, anders kijken ze heel sip. 

Muji, de Japanse versie van de Hema in Parijs (Rue des Francs Bourgeois). Simpele spulletjes, maar dan weer zo mooi simpel gemaakt dat je ze simpel allemaal wilt kopen.

Pier Import aan St. Paul is volgens mij ‘t best bewaarde woonwinkelgeheim in Parijs. Drie etages woonspulletjes, voor prijzen waarvan je je afvraagt of ‘t wel klopt.

Samen schreven en mijmerden wij aan de Seine. Ze had ‘t alleen niet in de gaten.

Pxc3xa9re Lachaise, mysterieus, spannend en indrukwekkend. Oase van rust in de stad. En je gaat er  vanzelf in zwart-wit fotograferen.

Maar ook in kleur, erg mooi.

Als je midden in Lafayette staat en omhoog kijkt, weet je niet wat je ziet.

En als je bankpasje naar beneden kijkt, begint ‘t angstaanjagend te krijsen.

Als je bovenin Lafayette gaat lunchen, heb je een ouderwetse ansichtkaart als uitzicht.

De Opxc3xa9ra. Hysterisch gebouw.

Place des Vosges. Het oudste plein van Parijs is een gemoedelijke hangplek voor studenten en toeristes die net doen alsof ze Parissienes zijn. Victor Hugo, je weet wel, de schrijver van Les Misxc3xa9rables, woonde hier.

Aan de andere kant van het plein, vind je allemaal kunstgalerietjes. Met kunstgrietjes erin.

Een pareltje: Musexc3xa9 Carnavalet (Rue de Sxc3xa9vignxc3xa9). Over de geschiedenis van Parijs en haar inwoners. Ik heb er een paar uur praktisch alleen (!) rondgedwaald door kamers zoals ze waren tijdens de middeleeuwen. Gek genoeg kreeg ik helemaal inspiratie voor mijn eigen huis.

Ik bedoel maar. Dit is toch leuk?

En je mocht overal met je neus bovenop. Wat ik dan ook deed.

Tijd voor een boottochtje over de Seine. Ik nam de Batobus (hop on, hop off) aan de Quai de Montebello. Voordeel: je hebt niet dat geneuzel in tien talen over aan uw linkerkant dit en aan de rechterkant dat. Nadeel: er is weinig plek buiten. Tip: verover een plekje door gebruik van ellebogen en een onschuldig gezicht.

Ik ben er nog niet achter of ‘t nou geschilderd is, of dat het foto’s zijn.

Maar grote ogen zijn ‘t.

Ach, de Eifeltoren. Je kunt er gewoon niet omheen.

‘Mijn’ Pont d’Amour. Ooit… ooit!

Franse vrouwen kunnen heel goed ruziemaken.

Franse mannen kunnen heel mooi zwijgen.

Superlekker eten doe je bij Dxc3xb4me aan St. Paul. Ook aardige bediening die hun best doen om je Franse gebrabbel te verstaan.

Kaasjes in alle soorten en maten vind je ook aan het pleintje van St. Paul. En je mag erin knijpen! Dat hoort.

Hippe meid, hippe hond. Met een blikje Fanta.

Op zondag is het druk, hxc3xa9xc3xa9l druk op de Rue des Rosiers. Maar je kunt er o zo lekker eten.

Je moet er alleen wel wat geduld voor hebben…

En gelukkig is het niet altijd druk in Parijs…

Au bientxc3xb4t!

Meer tips, adressen, namen en rugnummers? Mail me gerust: mmdlokker@yahoo.com